ՀՈԳԵԼԵԶՎԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ԱՀԱԲԵԿՉՈՒԹՅԱՆ ՀԱՅԵՑԱԿԱՐԳՈՒՄ

Ծանոթագրություն

Հոդվածն ուսումնասիրում է ահաբեկչությունը որպես հաղորդակցական երևույթ՝ հոգեբանաուղեղաբանական (հոգեբանալեզվաբանական) դիտանկյունից՝ կենտրոնանալով այն բանի վրա, թե ինչպես է լեզուն ռազմավարականորեն օգտագործվում ճանաչողության, հույզերի և վարքագծի մանիպուլյացիայի համար։ Ելնելով ահաբեկչական առաջնորդների և կազմակերպությունների կողմից արտադրված խոսքերի, հռչակագրերի և մեդիա հաղորդագրությունների տեքստային վերլուծությունից՝ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ահաբեկչությունը ոչ միայն քաղաքական բռնության ձև է, այլև նպատակային հաղորդակցական գործողություն՝ ուղղված միաժամանակ մի քանի լսարանների վրա ազդեցություն գործադրելուն։Վերլուծության արդյունքում բացահայտվում է, որ համոզիչ, հուզական և հարկադրական լեզուն հանդիսանում են հիմնական լեզվական ռազմավարությունները, որոնցում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում կրոնական, բարոյական և գաղափարական հասկացությունների կրկնվող կիրառումը, ինչպիսիք են Աստվածը, ջիհադը, նահատակությունը, ազատությունը և հայրենիքը։ Ցույց է տրվում, որ այս հասկացությունները գործում են որպես հոգեբանական խթաններ՝ օրինականացնելով բռնությունը, ձևավորելով բարոյական պարտավորության զգացում և վերաիմաստավորելով գործող սուբյեկտներին որպես զոհեր կամ արդարության պաշտպաններ։Տարբեր գաղափարական և աշխարհագրական համատեքստերում օրինակների համադրական վերլուծության միջոցով հոդվածը ընդգծում է, թե ինչպես է ահաբեկչական խոսքը հարմարվում քաղաքական միջավայրերին՝ միաժամանակ հետևողականորեն հիմնվելով վախի, բացարձակականության և բարոյական բևեռացման վրա։ Ստացված արդյունքները վկայում են, որ լեզուն առանցքային դեր ունի ռադիկալացման գործընթացներում և ահաբեկչության կառուցման մեջ՝ ոչ միայն որպես ֆիզիկական բռնության դրսևորում, այլ որպես խորհրդանշական և հոգեբանական ռազմավարություն։