«ՀԱՆՑԱՆՔ» ՀԱՍԿԱՑՈՒԹՅՈՒՆԸ ԻՐԱՎԱԲԱՆԱԿԱՆ ԱՆՁԱՆՑ ՔՐԵԱԿԱՆ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱՏԵՔՍՏՈՒՄ
DOI-:
https://doi.org/10.53614/18294952-2026.1-8Հիմնաբառեր․-:
իրավաբանական անձ, քրեական պատասխանատվություն, հանցանք, վերագրվող արարք, նորմատիվ վերագրում, իրավական որոշակիություն, օրինականության սկզբունք։Ծանոթագրություն
Հոդվածը նվիրված է իրավաբանական անձանց քրեական պատասխանատվության պայմաններում «հանցանք» հասկացության կիրառելիության դոգմատիկ հիմնավորմանը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա ցույց է տրվում, որ իրավաբանական անձի քրեական պատասխանատվության նյութական հիմքը չի կարող մեխանիկորեն նույնացվել ֆիզիկական անձի կողմից կատարվող հանցանքի հետ, քանի որ այն հիմնվում է ոչ թե անձնական-փաստական կատարման, այլ օրենքով նախատեսված հատուկ նորմատիվ վերագրման տրամաբանությամբ։ Հիմնավորվում է, որ իրավաբանական անձի նկատմամբ առավել ճշգրիտ է կիրառել «իրավաբանական անձին վերագրվող՝ քրեական օրենսգրքով արգելված արարք» ձևակերպումը, որը թույլ է տալիս տարբերակել ֆիզիկական անձի նախադրյալ հանցավոր արարքը և իրավաբանական անձի պատասխանատվության նյութական հիմքը։ Առաջարկվող մոտեցումը միտված է քրեական օրենսգրքի ներքին հասկացութային հետևողականության, իրավական որոշակիության, օրինականության սկզբունքների և մեղադրանքի ձևակերպման գործնական հստակության ապահովմանը՝ առանց իրավաբանական անձանց քրեական պատասխանատվության ինստիտուտի քրեաիրավական բնույթը նսեմացնելու։
Ներբեռնումներ
Հրատարակվել է
Ինչպես մեջբերել
Հրատարակում
Բաժին
Արտոնագհր
Copyright (c) 2026 Բանբեր Եվրասիա միջազգային համալսարանի
Այս աշխատանքը արտոնագրված է որպես Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
